Welkom op ons blog! Momenteel zijn wij in Noord west Amerika en kan je ons volgen via onze blogs. Lees daarvoor hieronder snel verder (ons laatste bericht is de eerste).
Wij zijn een familie van 5 en we houden van reizen – reis met ons mee en lees over onze avonturen! Heb je een vraag of opmerking, aarzel niet en reageer op onze berichten.
Bijna alle oude reisblogs van papa en mama kan je hier ook teruglezen!
Wil je een e-mailtje krijgen elke keer dat er een nieuwe post geplaatst is? schrijf je dan in aan de zijkant van deze pagina (of helemaal onderaan als je op je mobiel zit te kijken).
Wat voor ons voelt als een hele lange dag, waren eigenlijk 2 korte dagen voor ons. Door het tijdsverschil verloren we 9 uur bij het terugreizen naar Nederland.
De dinsdag begon in Forks, waar we rustig aan konden doen en afscheid namen van het fijne plekje. We reden aan de zuidkant om Olympic NP heen en zagen door een hele creatieve navigatie route nog een heel stuk platteland. Een korte stop voor een broodje deden we in een willekeurig dorpje, aan de rand van een baseball veld.
Vervolgens reden we de drukke stad in. Tacoma en Seattle zijn aan elkaar gegroeid en de snelwegen zijn groot en druk en doen aan Los Angeles denken. Bij de Walmart kochten we de laatste dingetjes en toen was het tijd om de auto in te leveren. 4692 miles (7507 kilometer) heeft Penny (geregistreerd in Pennsylvania, de bijnaam was dus snel gevonden) de minivan ons trouw overal gebracht waar we wilden gaan.
Het inchecken en de security controle duurden allebei net wat te lang, maar goed, we zijn wel wat gewend ondertussen. Na het eten van wat patatjes gingen we aan boord. De vlucht ging prima, we hebben allemaal min of meer wat uit kunnen rusten. Ondertussen vloog ook de 9 uur weg en werd het woensdag…
Uitzicht op Seattle en Puget sound
Bij het ontwerpen van Dublin airport hebben ze vast de tekeningen verwisseld met die van een doolhof, want we moesten alweer allemaal rare, eindeloze gangetjes door. Een extra paspoort check en een extra security check, compleet nutteloos bij een overstap, maar ze vonden het echt nodig en men neemt zichzelf vooral heel serieus. Een minder prettige ervaring dus, maar het blijven luxe problemen.
We hadden de tijd en moesten nog best even wachten op onze laatste vlucht. Die verliep ook voorspoedig, en om 20:00u waren we in Düsseldorf. Daar gingen we vlot naar de auto en vlot over de autobahn. Om 22:15 stapten we ons vertrouwde huisje weer binnen!
We kijken terug op een hele mooie en gezellige vakantie en kunnen niet wachten om het met de foto’s en video te herbeleven..
Onze laatste vakantie-vakantie dag aan het einde van onze roadtrip hebben we heel toepasselijk afgesloten aan de Pacific ocean, ook wel bekend als stille oceaan. Wat een reis hebben we gemaakt, we zaten al even te rekenen en komen op 7500 kilometers gereden vanaf Minneapolis bijna 4 weken geleden.
Vandaag bezochten we dus het strand, strand nummer 4, behorende bij Olympic National Park. Voor een nieuwe ervaring: tidepooling. Dit is het opzoeken van plasjes water die achterblijven tussen de rotsen nadat het eb geworden is. En hier konden we in die plasjes water aardig wat leven aantreffen. We hebben heel veel zee-komkommers en zeesterren gezien, in fel groen, oranje en paars. Het was erg leuk om op de rotsen te klimmen en ze op te speuren. Zeker de vlog kijken dus!
Bij eb komen de zeesterren tevoorschijn
We sloten de dag af met een toepasselijke maaltijd: steak. Dat hebben we lekker vaak gegeten en de meiden hebben de smaak te pakken. Dat wordt weer afkicken in NL…
Morgen rijden we eerst naar het vliegveld van Seattle (toch al gauw weer 4 uur rijden) en daarna vliegen we naar Dublin, waar we overmorgen aankomen.
Vandaag gingen we maar eens bekijken waar al die regen die hier valt goed voor is. En dat is een echt regenwoud. Het meest bekende en meest bezochte is het Hoh regenwoud. Maar wij houden niet zo van het bezoeken van de natuur met veel mensen erbij. Dus kozen we er voor om een stukje verder te rijden naar het Quinault regenwoud. Onderweg zagen we al even de Pacific ocean waar we morgen meer van gaan zien en ook stukjes blauwe lucht. Bij het regenwoud aangekomen begon het weer te regenen. We pakten ons goed in en begonnen aan een korte wandeling om een eerste indruk te krijgen van het regenwoud. We zagen veel varens, bomen begroeid met mos en een rivier met waterval.
Nadat we ongeveer een kwart van de wandeling gelopen hadden, kwamen we bij een splitsing met een bewegwijzeringsbord. Omdat we allemaal onder de indruk waren van de natuur, besloten we de wandeling uit te breiden en een ronde van ruim 6 km te lopen. De wandeling was prachtig! Het werd weer droog en we kwamen weinig mensen tegen.
Terug bij de auto reden we weer richting de kust om daar te picknicken. We vonden een prachtig rustig plekje met uitzicht over zee. De zon begon te schijnen en door de verrekijker zagen we zeehonden duiken in de golven.
Uitzicht vanaf de picknicktafel
Morgen gaan we het strand op, niet om op onze handdoek te gaan liggen, maar om de natuur te bekijken…
Om 8 uur vanochtend gingen alle lampen opeens aan.. er was weer stroom! Het idee dat een stel mannen de hele nacht in de stromende regen midden in het bos en de bergen hiervoor aan de slag zijn geweest: hoera!
Nu konden we echt even genieten van ons huurhuis, en dat hebben we bijna de hele dag gedaan. Het regende ook de hele dag, dus onze luiheid en het weer werkten samen om een rustdag in te lassen. We zijn even naar de plaatselijke supermarkt geweest en hebben even getankt (a $4.59 per gallon, 3,78 liter).
Verder dus lekker even uitgerust en mama heeft de was kunnen doen, ook belangrijk.
Morgen gaan we het regenwoud van Olympic van dichterbij bekijken!
De rit naar onze laatste verblijfplaats van deze vakantie begint met de eerste regen van deze vakantie. Helaas bleef het de hele dag grijs en regenachtig, wat misschien ook wel te verwachten was in 1 van de natste delen van de USA.
Ook vandaag zaten we veel in de auto. Volgens de navigatie was het bijna 6 uur rijden, maar we deden er langer over doordat het regende en we ten zuiden van Seattle door druk stedelijk gebied reden. Daar hadden we ook even een stop voor boodschappen bij de Walmart en shoppen bij de enige outlet die we deze vakantie bezoeken. We kochten niet veel en waren na ruim een uur weer onderweg.
Donker en grijs, ook eens wat anders..
Vanaf daar reden we om de baai heen, over een paar bruggen, naar het noorden. Zo kwamen we op het schiereiland ten westen van Seattle, waar Olympic national park met haar hoge bergen het grootste deel van in beslag neemt.
Omdat er uiteraard geen weg over die bergen is, reden we om het national park heen, door de stromende regen, naar Forks, waar we de komende dagen slapen. In de stortregen kwamen we aan bij ons huurhuis. Weer een top plekje! We hebben helaas wel te maken stroomuitval (door de storm) in Forks en omgeving. De eigenaar vertelde ons dat er gezocht wordt naar de oorzaak en het nog onbekend is hoelang het gaat duren. We kregen genoeg batterijen, olielampjes en kaarsen om het gezellig te maken.
De komende dagen hopen we een beetje van Olympic national park te gaan zien, want ook dit park is gigantisch groot. Eerst maar even bekijken hoeveel het morgen regent en hoelang we zonder stroom zitten…
Vandaag reden we van Montana naar Washington, door Idaho. Een rit van ruim 670km, door bergen en dalen, over bruggen en langs veel wegwerkzaamheden. We hebben verder niet veel beleefd. Maar we zijn goed aangekomen in Ellensburg, Washington, waar we overnachten. Morgen rijden we verder naar Forks, dicht bij de Pacific coast en Olympic National Park.
De Vantage bridge over de Columbia river
Even voor de duidelijkheid: Washington betekent hier dus de staat Washington en niet de hoofdstad Washington, die aan de andere kant van het land ligt in het District of Columbia. De staat Washington is, afgezien van Alaska, de meest noordwestelijke staat van de USA.
Onze enige belevenis van deze dag is ons diner, die we bij een heuse Amerikaanse chinees gegeten hebben. Na alle burgers en steaks was het leuk voor de verandering. Maar dit restaurant kan niet tippen aan de Nederlandse chinees. We zijn trots op de meiden die alles wilden proberen en goed mee aten. Het toetje aten we bij buurman Mickey D, en dan is het verslag van deze dag toch echt klaar!
Ook vandaag hadden we het tijdslot van 7.00-9.00 uur en kwamen we rond 8.00 uur aan bij Glacier. Het plan van vandaag was nogmaals de Going-to-the-sun road te rijden, maar nu rustiger dan eergisteren door te stoppen bij de uitzichtpunten en aan de andere kant van de pas nog een wandeling te doen. Het was gelukkig een stuk rustiger dan eergistermiddag en we konden nu regelmatig stoppen voor foto’s en filmpjes. Doordat we vrij vroeg waren stond de zon ook nog redelijk laag, wat voor mooi licht op de bergen zorgde.
Aan de andere kant van de pas reden we naar het begin van de wandeling naar de St. Mary falls.
Na wat heen en weer rijden vonden we een parkeerplekje precies bij het begin van de wandeling. In dit park blijft het erg lastig om een parkeerplaats te vinden.
St Mary falls
De wandeling voerde ons naar de eerste waterval: de St. Mary falls. Dat deze mooi is kan je zien op de foto hierboven! Vanaf daar konden we nog een stuk verder omhoog lopen naar de Virginia falls. Het was even klimmen, maar we werden beloond met een mooie tweede waterval.
Virginia falls
Daarna was het tijd voor de picknick, die we ondanks de mooie plek aan het St. Mary Lake wat hebben ingekort omdat het wel erg hard waaide. En zo kwamen we aan de oostkant van Glacier, tijd om naar de caravan terug te gaan. We besloten om het park heen terug te rijden in plaats van er doorheen wat volgens de navigatie niet veel zou uitmaken qua tijd. Uit ervaring weten we inmiddels dat er in het park niet echt door gereden wordt wat begrijpelijk is met al die mooie uitzichten, waardoor die route langer uit zou vallen.
Ruim 2 uur later kwamen we bij de caravan aan en hebben we nog even gechilled, opgeruimd en natuurlijk gegeten. Morgen staat onze langste reisdag van de vakantie op de planning, 7 uur rijden richting het westen. We zijn benieuwd of we genoeg beleven om een blog te schrijven…
We stonden vandaag vroeg op en reden zonder ontbijt naar Glacier NP. Voor de toegang is een reservering nodig en wij hadden die voor het tijdslot van 7:00-9:00 uur.
Het was best rustig in het park en omdat we weer een populaire wandeling wilden gaan doen, dachten we dat dit geen probleem zou worden. Maar bij de parkeerplaatsen aangekomen bleek dat die allemaal al bezet waren. Gelukkig vonden we na wat zoeken en met wat creativiteit toch een plekje en konden we gaan lopen. We liepen de ‘Trail of the cedars’ maar in plaats van de cedars (bomen) was juist de rivier, Avalanche creek, die ertussen door liep het mooiste. Het was een korte, mooie wandeling.
Avalanche creek
Hierna gingen we op weg naar nog een wandeling. Onderweg stopten we een paar keer om een aantal watervallen te bekijken. De wandeling was een beetje verstopt aan de andere kant van een meer. Maar we hebben het gevonden en dit was gelukkig wel een echte wandeling van ca 4km, door het bos en langs het meer.
Na deze wandeling was het tijd voor de picknick, die we naast het meer hielden.
Lake McDonald vanaf Rocky point
Toen we het park verlieten was het al weer 13:00 uur geweest en we wilden nog naar een aantal winkels. Bass pro shops, TJ maxx, Ross, Target en uiteindelijk Walmart voor de boodschappen. Zo kwamen we pas om 16:30 uur weer bij de caravan aan, wat niet helemaal de bedoeling was. Maar goed, weer een dag gevuld zullen we maar zeggen.
Morgen gaan we, je raad het al, weer naar Glacier. Een wandeling naar een aantal watervallen staat op het programma!
P.S.: Glacier spreken we uit op z’n engels (‘gleesjer’) en niet op z’n frans (‘glasjeee’).. dat je het maar effe weet!
Na een tocht van bijna 3 uur kwamen we rond 11 uur vanmorgen aan bij Glacier National Park. Precies op tijd want we hadden in april al een reservering gemaakt om vanaf 11 uur de Going-to-the-sun road op te mogen. In de zomermaanden zijn deze timed entry reserveringen nodig omdat anders de weg vol loopt. De Going-to-the-sun road is aangelegd in 1932 en gaat vrij stijl om hoog naar een pas op 2 km hoogte. De uitzichten waren spectaculair!
We wilden proberen om de meest populaire wandeling van het park te doen, de Hidden lake wandeling. We wisten van te voren al dat parkeren hiervoor lastig zou worden en na even rondrijden op de parkeerplaats, bleek het inderdaad weinig zin te hebben om daar op een plekje te wachten. Dus reden we door in de hoop op een parkeerplekje in de buurt van de volgende gratis shuttlebus halte. Dat lukte en na even wachten en een kort ritje waren we weer terug bij het begin van de wandeling.
De wandeling zelf was prachtig, maar wel een steile klim op hoogte (ruim 2100m). We zagen dikhoornschapen, berggeiten, marmotten en grondeekhoorns.
Het eind doel was een uitzichtpunt op, zoals de naam al doet vermoeden, een verborgen meer. Mooi om te zien, maar de conclusie van sommigen van ons was dat de uitzichten onderweg en de beesten die we zagen mooier waren dan het uitzicht op het meer.
Met de shuttlebus gingen we weer terug naar de auto en reden we (langzaam door de drukte) weer het park uit. We kwamen pas tegen half 6 bij onze caravan aan. We hebben ons zelf snel geïnstalleerd, hebben gekookt en gegeten en zijn daarna naar bed gegaan. We waren moe van alles wat we gezien en gedaan hebben. Morgen gaan we weer vroeg naar Glacier terug!
Wat we deze vakantie al veel gedaan hebben: zelf koken. Wat we deze vakantie nog maar weinig gedaan hebben: uit eten.. Dat klinkt niet erg Amerikaans. Maar het is wel gezonder en iets voordeliger. We waren daarnaast vaak op plaatsen waar er weinig of geen keuze was in restaurants. Wat we vooral misten was onze favoriet: de Cracker Barrel.
Het interieur van Cracker Barrel hangt vol oude spullen
Gelukkig zijn we vandaag gearriveerd in Missoula, Montana, waar we overnachten. En tot grote vreugde van de kids is er een Cracker Barrel. De enige van onze hele route, dus we hebben het ons even goed laten smaken.
Onze ochtend begon met het afscheid van de caravan en van Idaho. We hebben genoten van de natuur en de rust. Idaho is met stip gestegen op het lijstje met favoriete staten. Wat een mooie en ruige natuur, aardige mensen en goede voorzieningen.
Onze rit van vandaag volgde eerst de Salmon river. We passeerden de 45° noorderbreedte, halverwege de evenaar en de noordpool. We reden verder naar het noorden, de bergen in en kwamen in Montana. Het was een prachtige rit die niet verveelde. Toen we in Missoula waren zijn we eerst naar de Walmart geweest voor wat boodschapjes voordat we naar ons hotel gingen.
Morgen is het tijd voor het volgende National Park: Glacier!
